„Rozporządzenie w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych” (PPWR) obowiązuje obecnie w całej Unii Europejskiej, jednak w odniesieniu do niektórych kwestii dotyczących jurysdykcji i jego wdrażania nadal oczekuje się na wyjaśnienia.
W czerwcu 2026 r. Komisja Europejska opublikowała wytyczne interpretacyjne dotyczące niektórych przepisów „dyrektywy PPWR”, w których odniosła się do wątpliwości zgłoszonych przez przedsiębiorstwa oraz organy właściwe państw członkowskich.W niniejszych wytycznych wyjaśniono definicję „producenta”, sposób podziału odpowiedzialności za opakowania transportowe oraz sposób rozróżnienia między producentem a wytwórcą w ramach rozszerzonej odpowiedzialności wytwórcy (REP), a także przedstawiono interpretację określonych wymagań dotyczących opakowań i materiałów.
Wyjaśnienia te mają szczególne znaczenie dla przedsiębiorstw zarządzających rozległą ofertą produktów opakowaniowych, opakowaniami transportowymi, produktami własnej marki, relacjami z dostawcami oraz sprzedażą produktów opakowaniowych w poszczególnych krajach UE.
Dzięki zrozumieniu tych wyjaśnień przedsiębiorstwa będą mogły prawidłowo rozgraniczyć zakres odpowiedzialności oraz uniknąć mylenia obowiązków spoczywających na producentach, importerach oraz podmiotach objętych systemem „rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP)”.
W jaki sposób komisja konkretnie wyjaśnia definicję terminu „producent”?
Jednym z najważniejszych wyjaśnień zawartych w „PPWR” jest definicja terminu „producent”.
Zgodnie z postanowieniami art. 3 producentem niekoniecznie musi być przedsiębiorstwo, które faktycznie wyprodukowało dane opakowanie. W wytycznych Komisji Europejskiej wyraźnie wskazano, że przy ustalaniu, kto jest producentem, istnieją dwa szczególnie istotne czynniki:
- Rola, jaką odgrywa w procesie opracowywania i produkcji opakowań
- Nazwa lub znak towarowy użyty przy projektowaniu lub produkcji danego opakowania
Jeżeli na opakowaniu widnieje określona nazwa lub znak towarowy, właściciel tej nazwy lub znaku towarowego jest zazwyczaj uznawany za producenta. Wynika to z faktu, że właściciel ten odgrywa decydującą rolę w relacjach umownych z dostawcą i może określać cechy opakowania.
Komisja zwróciła również uwagę, że zgodnie z „dyrektywą PPWR” w łańcuchu dostaw może występować tylko jeden producent. Kwestia ta ma ogromne znaczenie dla przedsiębiorstw, które dotychczas uważały, że odpowiedzialność można podzielić między producenta opakowań, właściciela marki oraz rozlewnię.
W przypadku opakowań, na których nie umieszczono znaków towarowych ani nazw handlowych, wyniki oceny mogą się różnić. Komisja Europejska podkreśla, że decydującym czynnikiem może być tożsamość zleceniodawcy oraz autora wytycznych dotyczących projektowania.
W związku z tym treść umowy, normy dotyczące pakowania oraz relacje z dostawcami stanowią kluczowe czynniki decydujące o kwalifikacjach producenta reaktorów PWR.
Kwestia opakowań transportowych wymaga bardziej szczegółowej analizy.
Definicja przedstawiona przez producenta odnosi się w szczególności do opakowań transportowych.Kategoria opakowań transportowych obejmuje opakowania, które ułatwiają załadunek i rozładunek oraz transport jednostek sprzedażowych lub grup jednostek sprzedażowych, a jednocześnie chronią je przed uszkodzeniami podczas transportu. Do tej kategorii należą na przykład kartony, palety, skrzynie drewniane, folia termokurczliwa oraz inne opakowania ochronne.
W odniesieniu do opakowań transportowych podstawową zasadą Komisji Europejskiej jest to, że termin „producent” zazwyczaj odnosi się do przedsiębiorstwa, które faktycznie wyprodukowało dane opakowanie. Istotnym wyjątkiem jest jednak sytuacja, w której na opakowaniu wyraźnie widnieje znak towarowy użytkownika.
Jeżeli na opakowaniu transportowym widnieje nazwa lub znak towarowy użytkownika, użytkownik ten jest uznawany za producenta w rozumieniu „PPWR”.
Różnica ta może mieć szczególne znaczenie zwłaszcza dla przedsiębiorstw zamawiających specjalnie zaprojektowane opakowania transportowe lub opakowania transportowe opatrzone logo własnej marki.
Jakie różnice mogą wystąpić w przypadku opakowań transportowych pod względem tożsamości producenta?
| Informacje dotyczące opakowania | Producenci z branży PWR |
| Materiały opakowaniowe do transportu bez marki, wyprodukowane przez pewnego dostawcę opakowań | Zazwyczaj producenci opakowań |
| Opakowanie transportowe opatrzone danymi identyfikacyjnymi użytkownika | Zazwyczaj użytkownicy korzystają z pakietów |
| Opakowanie nie zawiera logo marki, a wzór można wybrać samodzielnie | Czynniki definiujące dany projekt lub ważne zadanie mogą odegrać decydującą rolę |
| Opakowanie transportowe złożone z poszczególnych elementów | Jeśli opakowanie można wykorzystać dopiero po zmontowaniu wszystkich części, można zastosować ten system montażu. |
| Importer lub sprzedawca oferujący produkty pakowane pod własną marką | można uznać za producenta w rozumieniu art. 21 |
Komisja podkreśliła również inną istotną kwestię, a mianowicie to, czy dany produkt spełnia warunki niezbędne do pełnienia funkcji opakowania. W przypadku gdy opakowanie powstaje dopiero po złożeniu kilku elementów, osoba dokonująca tego montażu może zostać uznana za producenta, a co za tym idzie – za potencjalnego producenta pierwotnego.
Dotyczy to w szczególności przedsiębiorstw, które w procesie transportu stosują złożony system pakowania zamiast jednego standardowego formatu opakowań.
Producent i podmiot objęty „systemem rozszerzonej odpowiedzialności producenta” nie są tym samym podmiotem gospodarczym.
Kolejne ważne wyjaśnienie dotyczy różnicy między pojęciami „producent” a „wytwórca” w kontekście reaktorów typu PPWR. Te dwa terminy mają różne znaczenie w kontekście regulacyjnym.
Producent ponosi przede wszystkim odpowiedzialność za zapewnienie, że opakowanie spełnia wymogi dotyczące trwałości i oznakowania określone w art. 5–12. Obejmuje to ocenę zgodności, dokumentację techniczną oraz, w stosownych przypadkach, wydanie unijnej deklaracji zgodności.
Producenci objęci „rozszerzoną odpowiedzialnością producenta” (REP) muszą przestrzegać obowiązków określonych przez odpowiednie państwa członkowskie w ramach systemu rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Obejmuje to rejestrację, składanie sprawozdań oraz uiszczanie opłat związanych z REP.
W związku z tym producent i podmiot odpowiedzialny za obsługę posprzedażową (EPR) mogą należeć do różnych przedsiębiorstw.
W przypadku opakowań transportowych rozróżnienie to ma szczególne znaczenie. Wynika to z faktu, że producenci objęci systemem rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP) różnią się w zależności od miejsca pierwszego wprowadzenia opakowania na rynek oraz roli podmiotu gospodarczego w łańcuchu dostaw.
Komisja Europejska wyjaśnia, że celem programu PPWR jest określenie jednego producenta dla każdej jednostki opakowaniowej w celu wdrożenia zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP). W przypadku opakowań transportowych przedsiębiorstwa muszą ustalić, który podmiot gospodarczy ponosi odpowiedzialność, biorąc pod uwagę miejsce, w którym puste opakowanie zostało po raz pierwszy wprowadzone do obrotu, oraz zgodnie z definicją „producenta”.
W jaki sposób przedsiębiorstwa powinny identyfikować producentów, aby wywiązać się z obowiązków wynikających z odpowiedzialności producenta?
Określenie podmiotu odpowiedzialnego w ramach „odpowiedzialności za rozszerzenie grona producentów” (REP) zależy od wielu czynników i nie można tego ustalić wyłącznie na podstawie kryterium „kto wyprodukował dane opakowanie”.
Przedsiębiorstwa powinny wziąć pod uwagę następujące kwestie:
- Miejsce, w którym po raz pierwszy wprowadzono to opakowanie do sprzedaży
- Niezależnie od tego, czy opakowanie jest puste, czy zawiera produkt
- Wszelkie opakowania, niezależnie od tego, czy służą do transportu, sprzedaży, recyklingu, czy też mają zastosowanie pomocnicze
- Niezależnie od tego, czy dany podmiot jest producentem, importerem czy sprzedawcą
- W przypadku, gdy opakowanie jest przekazywane bezpośrednio konsumentowi końcowemu
- Jeżeli inna firma wprowadza to opakowanie do obrotu po raz pierwszy w danym państwie członkowskim
Komisja Europejska podkreśliła, że w odniesieniu do rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP) odpowiedzialność za zapewnienie wypełnienia obowiązków w ramach REP powinny zasadniczo ponosić przedsiębiorstwa w łańcuchu dostaw w państwach członkowskich, w których opakowania mogą stać się odpadami.
Oznacza to, że przedsiębiorstwa nie powinny automatycznie zakładać, iż firma wymieniona w dokumentacji technicznej jako producent ponosi również odpowiedzialność za rejestrację w ramach systemu EPR oraz pokrycie związanych z tym kosztów.
Artykuł 5: Jakie informacje powinny obecnie posiadać przedsiębiorstwa?
Artykuł 5 dotyczy obszarów, w których przedsiębiorstwa muszą rozróżniać różne wymogi, i nie oznacza, że wszystkie substancje budzące obawy podlegają tym samym obowiązkom.
W niniejszym przepisie określono, że podczas produkcji opakowań należy zapewnić ograniczenie do minimum zawartości i stężenia potencjalnie szkodliwych substancji zawartych w materiałach opakowaniowych i elementach składowych. Ponadto w niniejszym przepisie określono konkretne wartości graniczne dla określonych substancji.
W odniesieniu do metali ciężkich całkowita zawartość ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniu lub jego elementach składowych nie może przekraczać 100 miligramów na kilogram.
Od 12 sierpnia 2026 r. w ramach „Rozporządzenia w sprawie opakowań do żywności” (PPWR) zostaną określone konkretne wymagania dotyczące substancji perfluoroalkilowych i polifluoroalkilowych (PFAS) w materiałach opakowaniowych mających kontakt z żywnością. Dopuszczalne wartości graniczne są następujące:
- W ramach specjalnej analizy dotyczącej PFAS granica wykrywalności poszczególnych substancji PFAS wynosi 25 ppb.
- Łączne stężenie PFAS objętych analizą wyniosło 250 ppb.
- Dopuszczalna wartość PFAS (w tym PFAS polimerowych) wynosi 50 ppm, jednak nie ma to wpływu na warunki określone w art. 5.
Komisja Europejska wyjaśniła również, w jaki sposób należy oceniać i zapewniać zgodność z przepisami dotyczącymi PFAS. Należy podkreślić, że na chwilę obecną w UE nie ustanowiono jeszcze jednolitej i spójnej metody analizy PFAS w materiałach opakowaniowych mających kontakt z żywnością. W związku z tym Komisja Europejska zaleca przyjęcie podejścia stopniowego, wykorzystującego istniejące metody analityczne.
Dla przedsiębiorstw podkreśla to, jak ważne jest, by nie polegać wyłącznie na niejasnych twierdzeniach, lecz pozyskać wiarygodne informacje o dostawcach i zadbać o odpowiednią dokumentację techniczną.
Artykuł 5 nie ogranicza się wyłącznie do PFAS
Mimo że PFAS cieszą się obecnie dużym zainteresowaniem, artykuł 5 nie powinien ograniczać się wyłącznie do regulacji dotyczących PFAS.
Ogólny obowiązek ograniczenia do minimum obecności substancji potencjalnie szkodliwych dotyczy opakowań i ich elementów składowych. W związku z tym przedsiębiorstwa muszą dysponować wystarczającymi informacjami na temat materiałów i elementów składowych stosowanych w swoich opakowaniach oraz ocenić, czy określone substancje mogą mieć wpływ na zgodność z przepisami.
Informacje te mogą obejmować następujące treści:
- Materiały opakowaniowe
- Warstwa powłoki i warstwa barierowa
- Naklejka
- Czujnik ciśnienia
- Dodatki
- Materiały pochodzące z recyklingu
- Elementy mające kontakt z żywnością
- Informacje dotyczące substancji chemicznych przekazane przez dostawców
W „PPWR” określono, że w razie potrzeby dokumentacja techniczna powinna zawierać informacje dotyczące badań związanych z przestrzeganiem postanowień artykułu 5. Oznacza to, że dane dostawców, wyniki weryfikacji oraz dokumentacja techniczna będą ze sobą ściślej powiązane.
Znaczenie etykiet opakowaniowych staje się coraz większe
Ponadto w tej najnowszej interpretacji podkreślono znaczenie prawidłowej identyfikacji opakowania przed ustaleniem, na kim spoczywa odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów.
Definicja terminu „opakowanie” zawarta w „PPWR” obejmuje przedmioty wykorzystywane do przechowywania, ochrony, obsługi, transportu lub ekspozycji produktów. Komisja wyraźnie zaznacza jednak, że fakt umieszczenia danego przedmiotu w niewyczerpującym wykazie zawartym w załączniku I nie oznacza automatycznie, że przedmiot ten jest uznawany za opakowanie.
Ponadto należy sprawdzić rzeczywistą definicję i funkcje danego obiektu.
Ma to ogromne znaczenie dla przedsiębiorstw zajmujących się elementami opakowań, akcesoriami oraz złożonymi systemami opakowaniowymi.
Przed wyznaczeniem producentów lub podmiotów gospodarczych objętych rozszerzoną odpowiedzialnością producenta (REP) przedsiębiorstwo musi najpierw sprawdzić następujące kwestie:
- W przypadku, gdy dany produkt uznaje się za opakowanie
- Jaką rolę pełni to w opakowaniu?
- Niezależnie od tego, czy chodzi o elementy składowe opakowania, czy o akcesoria
- Do jakiej normy opakowaniowej to się odnosi?
- Niezależnie od tego, czy jest pusty, czy zawiera produkt
- Gdzie to zostało po raz pierwszy opublikowane?
- Która firma zajmuje się opracowywaniem, produkcją lub sprzedażą tego produktu?
Prawidłowe oznakowanie opakowania stanowi podstawę do ustalenia odpowiednich obowiązków w zakresie zgodności z przepisami.
Ponadto etykiety na opakowaniach ułatwiają zapewnienie identyfikowalności
Po odpowiednim sklasyfikowaniu materiałów opakowaniowych przedsiębiorstwo musi przechowywać wystarczające informacje, aby można je było zidentyfikować na każdym etapie procesu zapewnienia zgodności.
Zgodnie z postanowieniami art. 15 producent musi zapewnić, aby na opakowaniu znajdowały się numer modelu, numer partii, numer seryjny lub inne informacje identyfikacyjne. Jeżeli ze względu na rozmiar lub charakter opakowania umieszczenie tych informacji na opakowaniu nie jest możliwe, niezbędne informacje można zamieścić w ulotce dołączonej do produktu.
Ponadto producent musi umieścić na opakowaniu lub (w stosownych przypadkach) w odpowiednim medium swoje imię i nazwisko, nazwę firmy lub markę oraz dane kontaktowe.
W ten sposób ustalono bezpośredni związek między rzeczywistym opakowaniem, osobą odpowiedzialną za produkcję oraz powiązaną dokumentacją techniczną.
Dla przedsiębiorstw zajmujących się różnorodnymi rodzajami opakowań oznacza to, że etykiety opakowaniowe nie powinny być traktowane jedynie jako odosobniona czynność naklejania, lecz jako ustrukturyzowane dane związane z przestrzeganiem przepisów, które należy odpowiednio zarządzać.
Jakie znaczenie mają te wyjaśnienia dla przedsiębiorstw?
W najnowszych wytycznych dotyczących reaktorów PPWR nie wprowadzono nowych ram regulacyjnych. Wytyczne te służą raczej dalszemu doprecyzowaniu sposobu interpretacji i stosowania obowiązujących przepisów dotyczących reaktorów PPWR.
Dla przedsiębiorstw konkretne priorytety są obecnie bardziej jasne:
- Zrozumienie, w jaki sposób cała seria produktów pakietowych uzyskała status „producenta”
- Należy oddzielnie przedstawić opakowania transportowe z oznaczeniami oraz opakowania transportowe bez oznaczeń
- Proszę wskazać osobę odpowiedzialną za projekt opakowania oraz opracowanie specyfikacji
- Różnice między odpowiedzialnością a obowiązkami producenta w ramach systemu „rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP)”
- Sprawdź, w których państwach członkowskich opakowanie zostało po raz pierwszy wprowadzone na rynek
- Proszę sprawdzić, czy każda paczka jest zgodna z definicją PPWR.
- Poprawa etykiet na opakowaniach i identyfikowalności
- Gromadzenie informacji o dostawcach zgodnie z art. 5
- Analiza wyników badań dotyczących metali ciężkich i PFAS
- Należy upewnić się, że dokumentacja techniczna jest w pełni zgodna z opakowaniem, które faktycznie trafi na rynek
Środki te mają szczególne znaczenie dla przedsiębiorstw współpracujących z wieloma dostawcami opakowań, sprzedających produkty pod własną marką, korzystających z opakowań transportowych lub posiadających złożoną sieć dystrybucji.
Podjęcie bardziej rygorystycznych działań w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących reaktorów wodnych ciśnieniowych (PWR)
W najnowszych wytycznych Komisji Europejskiej podkreślono w szczególności następującą kwestię: samo wskazanie faktycznego producenta opakowania nie pozwala bowiem w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy spełnione są wymogi rozporządzenia w sprawie PPWR.
Rola właściciela prawa do znaku towarowego, kryteria dotyczące wzoru, znak towarowy, kształt opakowania, struktura łańcucha dostaw oraz miejsce, w którym opakowanie zostało po raz pierwszy wprowadzone na rynek – wszystkie te czynniki mogą mieć wpływ na zakres odpowiedzialności w poszczególnych sprawach.
Ponadto w odniesieniu do odpowiedzialności producentów wynikającej z systemu „rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP)” warunki jego stosowania różnią się od obowiązków technicznych, które producenci są zobowiązani wypełniać.
W związku z tym przedsiębiorstwa muszą najpierw uporządkować ścieżki dystrybucji swoich opakowań, a następnie jasno określić podział obowiązków związanych z przestrzeganiem przepisów prawnych. Sporządzenie przejrzystego wykazu opakowań umożliwi powiązanie poszczególnych norm opakowaniowych z ich producentami, podmiotami ponoszącymi rozszerzoną odpowiedzialność za opakowania (REP), dokumentami dostarczonymi przez dostawców, dokumentacją techniczną oraz wymogami wynikającymi z „Przepisów dotyczących opakowań i gospodarki odpadami” (PPWR).
Praktyczna metoda szczegółowej analizy najnowszej specyfikacji reaktora PPWR z wykorzystaniem PackIntelX
W związku z tym, że program PPWR wszedł obecnie w fazę wdrażania, przedsiębiorstwa muszą opracować konkretne procedury mające na celu dostosowanie wymogów regulacyjnych do działań zapewniających zgodność z przepisami w dziedzinie opakowań.
PackIntelX wspiera przedsiębiorstwa poprzez usługi doradcze PPWR, narzędzie PPWR-Check, dokumentację techniczną, pomoc w sporządzaniu deklaracji zgodności z przepisami UE, współpracę z dostawcami, analizę możliwości recyklingu oraz rozwiązania cyfrowe zapewniające zgodność z wymogami regulacyjnymi.
Dzięki tym funkcjom przedsiębiorstwa mogą jasno określić swoje obowiązki w zakresie opakowań, uporządkować odpowiednią dokumentację oraz opracować systematyczne działania mające na celu zapewnienie zgodności wszystkich produktów opakowaniowych z przepisami rozporządzenia w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR) na całym rynku UE.
Rozważyć na koniec
Najnowsza interpretacja „dyrektywy PPWR” zawiera istotne wytyczne dla przedsiębiorstw w zakresie odpowiedzialności producentów, opakowań transportowych, artykułu 5, rozszerzonej odpowiedzialności producentów (REP) oraz etykiet na opakowaniach.
Szczególnie w przypadku opakowań transportowych przedsiębiorstwa nie powinny już automatycznie zakładać, że wyłączną odpowiedzialność ponosi wyłącznie producent opakowań. Na ustalenie podmiotu odpowiedzialnego mogą mieć wpływ wszystkie etapy procesu – od budowania marki, przez weryfikację projektu i montaż, aż po moment, w którym opakowanie spełnia swoją funkcję.
Równie istotne jest rozróżnienie między „producentem” a „podmiotem objętym rozszerzoną odpowiedzialnością producenta”. Pierwsze pojęcie dotyczy głównie zgodności opakowań, natomiast drugie odnosi się do rozszerzonej odpowiedzialności producenta, jaką ponoszą producenci w poszczególnych państwach członkowskich.
W związku z oficjalnym wejściem w życie „Rozporządzenia w sprawie gospodarowania odpadami opakowaniowymi” (PPWR) poszczególne przedsiębiorstwa muszą, w oparciu o rzeczywisty przepływ opakowań w swoich firmach, sprawdzić odpowiednie pozycje oraz zapewnić spójność między etykietami opakowań, dokumentami dostarczonymi przez dostawców oraz dokumentacją techniczną.
Jeśli poszczególne organizacje zapoznały się już z tymi wyjaśnieniami, pomoże im to w trakcie wdrażania stopniowo budować bardziej precyzyjny i oparty na dowodach proces oraz zapewnić ścisłe przestrzeganie przepisów dotyczących „PPWR”.
Najczęściej zadawane pytania
1. Kto jest uznawany za producenta opakowań transportowych zgodnie z przepisami „PPWR”?
Zasadniczo przedsiębiorstwa produkujące opakowania transportowe uznaje się za producentów tych opakowań. Jednakże w przypadku, gdy na opakowaniu wyraźnie widnieje nazwa lub znak towarowy użytkownika, za producenta może zostać uznany ten użytkownik. Przy ustalaniu podmiotu odpowiedzialnego komisja bierze również pod uwagę normy dotyczące projektowania, montażu i użytkowania opakowań.
2. Czy termin „producent” w systemie rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP) jest równoznaczny z pojęciem „producenta”?
Niekoniecznie tak jest.Producenci ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie, że opakowania spełniają aktualne wymogi dyrektywy PPWR dotyczące trwałości i oznakowania, natomiast producenci objęci systemem rozszerzonej odpowiedzialności producenta (REP) są zobowiązani do wypełniania obowiązków związanych z tym systemem, takich jak rejestracja w odpowiednich państwach członkowskich, zgłaszanie oraz uiszczanie opłat REP.
3. Jakie przepisy zawarto w art. 5 „PPWR”?
Artykuł 5 zawiera przepisy dotyczące substancji zawartych w materiałach opakowaniowych.W artykule tym określono ogólne wymagania mające na celu ograniczenie do minimum potencjalnie niebezpiecznych substancji, ustalono dopuszczalne wartości całkowitego stężenia określonych metali ciężkich, a także określono konkretne ograniczenia dotyczące substancji perfluoroalkilowych i polifluoroalkilowych (PFAS) zawartych w materiałach opakowaniowych mających kontakt z żywnością.
4. Jakie wartości graniczne określono w „Przepisach dotyczących opakowań do żywności” (PPWR) w odniesieniu do substancji perfluoroalkilowych i polifluoroalkilowych (PFAS) zawartych w materiałach opakowaniowych mających kontakt z żywnością?
Od 12 sierpnia 2026 r. sprzedaż na terenie UE będzie zabroniona w przypadku, gdy stężenie PFAS w materiałach opakowaniowych mających kontakt z żywnością przekroczy określone wartości graniczne. W szczególności wyniki analizy poszczególnych PFAS nie mogą przekraczać 25 ppb, a łączna wartość badanych PFAS nie może przekraczać 250 ppb. Nie ma to jednak wpływu na warunki określone w art. 5.
5. Dlaczego etykiety opakowań mają tak duże znaczenie w ramach PPRW?
Umieszczenie odpowiednich oznaczeń na opakowaniu pomaga przedsiębiorstwom w ustaleniu, czy dany produkt należy uznać za opakowanie, w identyfikacji jego producenta oraz podmiotu odpowiedzialnego za zarządzanie nim po użyciu, w zapewnieniu identyfikowalności, a także w powiązaniu opakowania z odpowiednią dokumentacją techniczną i certyfikatami zgodności.
6. Jakie przepisy zawarto w wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących reaktorów wodnych ciśnieniowych (PWR)?
Wytyczne Komisji Europejskiej dotyczą kilku kwestii związanych z definicją terminu „opakowanie”, odpowiedzialnością producentów i wytwórców, opakowaniami transportowymi, wdrażaniem przepisów dotyczących PFAS, rozszerzoną odpowiedzialnością producentów (REP) oraz innymi przepisami rozporządzenia w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR). Wytyczne te mają na celu zapewnienie większej spójności w interpretacji i wdrażaniu tego rozporządzenia w całej Unii Europejskiej.
